آدما تا موقعی که هستن،خیلی بی ارزشن...اما همین که مردن بقیه میگن:هی ای کاش قدرشو میدونستیم.

تا که بودیم نبودیم کسی

کشت مارا غم بی هم نفسی

تا که خفتیم همه بیدار شدند

تا که مردیم همگی یار شدند

قدر آن شیشه بدانید که هست

نه در آن لحظه که افتاد و شکست

رو سنگ قبرم بنویس...اینجا مجال گریه نیس

هر کی می خواست گریه کنه ...بهش بگو اون دیگه نیس

این روزا حالم خیلی خرابه...نمیدونم چرا!با خانواده ام دعوا م شده.

این پدر و مادرها کی می خوان دست از این قضاوت های بیخود و مقایسه کردن های بی جاشون بردارن.

بیایم دعا کنیم همه ی پدر مادر ها روش محبت کردنو یاد بگیرن(الهی آمین)

نوشته شده در ۱۳۸٩/٢/۱٠ ساعت ۱٠:۱٩ ‎ب.ظ توسط آرامش محبت پور| نظرات ()